Het kan soms raar lopen in het leven. Onverwacht ook.

Maar goed, laat me bij het begin beginnen. We zijn dus met de lodge aan het bouwen. Momenteel gaat dat erg snel. Heeft vooral te maken met het feit dat ‘we ze nogal achter de broek zitten’

Dit is een kijkje op het fundament dat ze momenteel aan het leggen zijn voor het restaurant en de keuken. Het is erg moeilijk om een goede kijk te krijgen op de afmetingen, maar aan de linkerkant staan op de achtergrond onze privé-woningen en aan de rechterkant staat een groepje appartementen met daarvoor een houten opslag voor het cement die later uiteraard verdwijnt.













Er wordt met man en macht aan de bouw gewerkt en uiteraard wordt er geen enkele machine gebruikt, of het moet een kruiwagen zijn. Voor de rest gebeurt alles met de hand.







Hier zin duidelijk te twee soorten appartementen et zien die we nu bouwen. Die op de achtergrond is eerst gebouwd en eigenlijk vonden we die simpelweg te lelijk om aan te zien, dus nu worden de nieuwe kleiner (lager) en zonder die lelijke veranda.


Onze privé woningen zijn nu helemaal klaar. We zouden er zo in kunnen kruipen, als we zouden willen, alleen de ramen en deuren moeten nog worden geplaatst, maar dat kan ik een dag of twee.


Hoewel we stromend water hebben, is er echter nog geen elektriciteit.



Maar voor de rest is alles klaar.










Maar ik begon met te zeggen dat het leven soms onverwachts kon zijn. Ik zal jullie verder de details besparen, maar eerder deze periode liepen we er ineens tegen aan dat we een restaurant midden in de stad voor tien jaar konden huren. Het kwam ons ontzettend goed uit omdat we tijdens de bouw eigenlijk niet echt nodig zijn; die redt zich wel. Wim en Samiwu zitten dus eigenlijk grotendeels hun tijd te vullen met dingen die eigenlijk niets opbrengen. Vandaar dat we gezamenlijk hebben besloten om de sprong te wagen en er een dependance van te maken. Ach, kijk maar gewoon naar de foto’s van het restaurant dat vanaf maandag van ons is en dat we eerst gaan renoveren:














































Helaas heb ik nog maar een week en dan moet ik alweer terug. Er zal dus nu even extra veel neerkomen op de schouders van Wim, Samiwu en mijn vrouw.